ما ایرانی ها:
در تمام سالهای پس از انقلاب، جمهوری اسلامی ایران در هر شرایطی چه مادی و چه معنوی از حقوق ملت فلسطین حمایت کرده است. گاها شدت این جانبداری به حدی رسیده که بسیاری را گلایه است که آیا مصلحت فلسطین بر مصلحت خودمان مقدم و واجب تر است؟ در تمام این سالهــا اسرائیل را ملتی غاصب نامیدیم. انرژی و منابع فراوانی در این سالــها صرف مبارزه با اسرائیل نمودیم. ورزشکاران ما در رقابتهای ورزشی از رویارویی با ورزشکاران اسرائیلی امتناع ورزیده و از دور مسابقات حذف می گردند. هر جمعه اخر ماه رمضان با شکم گرسنه به خروش در می آییم و ندای حمایت از ملت فلسطین سر می دهیم. کالاهای اسرائیلی را تحریم می کنیم و هر شبانه روز، در هر رسانه، اولین تیتر خبریمان را به پیگیری رویدادهای فلسطین و لبنان پرداختیم. ده ها نماهنگ و فیلم کوتاه و بلند علیه اسرائیل و دفاع از ملت فلسطین و لبنان ساختیم. ما را به تحویل ســلاح و موشک به گروههای فلسطینی و لبنانی متهم می کنند و رئیس جمهورمان، با گفتن جملاتی چون نابودی اسرائیل از صحنه روزگار، دقیقا در شرایط حاد بحث انرژی هسته ای، تمام رشته را پنبه می کند. سید حسن خمینی را پسر نوح می خوانیم که با بدان بنشست و خاندان نبوتش گم شد و سیدحسن نصرالله را که حالا دیگر فرزند امام خطاب می کنیم. خلاصه، این سی و یک سال زندگیمان، ثانیه به ثانیه اش بوی فلسطین و لبنان و اسرائیل را می دهد.
این ترکــها:
اما همین کنارها، کشور همسایه ( ترکیه) سالهاست که دوست و متحد درجه اول اسرائیل در منطقه بوده است. بارها و بارها سعی در پیشبرد جریان صلح خاورمیانه داشته که به اعتقاد ما بزرگترین خیانت به فلسطینیان است. مانورهای مشترک نظامی با اسرائیل برگزار می کند و حتی اجازه تحصیل در دانشگاه های ترکیه را به دانشجویان مسلمان و محجبه ترک نمی دهد.
آن اعــراب:
پرچم کشورمان را در عـــراق به آتش می کشند. دولت نوپای عراق، خسارت جنگ را نداده، خسارت چاه های نفت فکه را طلب می کند.
عربستان برای ایجاد ناامنی در کشورمان میلیون میلیون به گروهکهای تروریستی بودجه می دهد.
امارات، با سرمایه ایرانی ها، بهشت می سازد و تمنای جزایر سه گانه را دارد!!
دولت یمن، ما را متهم به ایجاد آشوب و ناامنی می کند.
کویت، دست دوستی می دهد و از پشت خلیج فارس را به نام عرب سند شش دانگ می زند.
مصـر که سایه ما را با تیر می زند.
اردن که جمهوری اسلامی را به رسمیت نمی شناسد.
سوریه، حکایت دوستی خاله خرسه و بشار اسد که می گوید: «جمهوری اسلامی ایران از گفتگو و صلح بین سوریه و اسرائیل حمایت می کند»
و فلسطین و لبنان، که سالهاست برایشان خون دل و روده خورده ایم. با یک کاروان آزادی، فرزندانشان را اردوغان می نامند و البته، صد حیف که نام سردار بزرگی چون محمود، که هیچ گاه بر پسری فلسطینی مزین نمی گردد.
